| Spinazie (Spinacia oleracea) behoort tot de familie van de ganzenvoetachtigen.
Tot dezelfde familie behoren de rode bietjes, zuring en de snijbiet of warmoes. Spinazie is een éénjarig
gewas. Het vormt bladeren én bloemen in één groeiseizoen. Het blad wordt in een jong stadium geoogst (omdat
de plant schietgraag is) en soms rauw, maar meestal gekookt gegeten. Hoewel spinazie al eeuwen geteeld werd
in Perzië en China bereikte de plant Europa pas in de 12e eeuw met de komst van de Moren in Spanje. Het
eerste gebruik bleef beperkt tot laxeermiddel. Het laxeereffect is te danken aan het hoge oxaalzuurgehalte.
Spinazie bevat erg veel vezels en vitamine A, B en C. Verder bevat spinazie kalium, calcium en ijzer. Om de
consumptie van spinazie te stimuleren, werd in de VS de tekenfilmheld Popeye in het leven geroepen. Een blik
spinazie was voldoende om Popeye uit de nood te helpen. |
Spinazie bevat inderdaad meer ijzer (3 - 4 milligram) dan andere groenten; toch werd het
ijzergehalte van spinazie lange tijd sterk overschat. Het ijzergehalte bleek zelfs 10 keer zo laag te zijn
als oorspronkelijk werd aangenomen. Spinazie heeft, evenals snijbiet en rode biet, een zo hoog gehalte aan
minerale zouten, dat bij het klaarmaken bijna geen zout meer nodig is. Ook met kruiden kan u zuinig zijn,
spinazie heeft een uitgesproken eigen smaak, die hooguit kan worden verfijnd door een beetje ui, knoflook,
majoraan, basilicum, anijs, chilipoeder of nootmuskaat. Spinazie ruim wassen in koud water. Laat even staan
zodat het aanwezige zand naar de bodem kan zinken. Daarna de bladeren met de hand uit het water nemen en
laten uitlekken in een vergiet. Bewaar spinazie hooguit enkele dagen in een vochtige theedoek of plastiek zak
in de koelkast. De verpakking bij voorkeur geopend houden. |
